Ζιφ τε ϊνι ἰητεΡ. [ϑιΠ4. 2
(λοτάοιοο (δησυξ (ρ απτατε [κίγαιίι,ς οἵϊς ΤΟΙ
δι ἱερεῖς Ἃ ἅιμα ἐπὶ “ὁ θυσιαφήριον κύκλω κι ἀνοί 6]
τεὶ οὐ εο . ϑοϊδείος Ὀῆο βάίρέ ορε 5
σοι ἀσ' ἀυτοὺ κάρπτωμα τῷ κυρίω “ὁ σέαρ “ὁ κα ῆς
τίξιξ ; νέες “« οἷπι οὐϊρὲέ ἀξ "δὰ
τακαλύτϊον πὴν κοιλίαν», κἂ! "πᾶν “ὁ σίαρ Ὁ {τε
τρΡ νξιό: εἰ ὈΠπΠο5 τέπεος εἰ 94 ὕφι
3 1 »ν ἐ , ,ὔ ͵ΐ ͵ὔ » ᾿ 7 2
ἐπτὶ Τῆς κοιλίας » κὸι Τοὺς δύο νεφρούς» κὸ "Ὁ σὲ [41
ῃέ { τῷ {06 ἃ τ» Ξ ἐπι τς τοί δὅγ6
. ἂν Ἃ ἐσ' ἀυτῶν τ ἐπὶ τῶν μηρίων, κιὼν λοβὸν σε
[Ὁ] τ; 5ε. ᾿εταῦ 7 ., τεῦ» δυΐετει:. δά
ἐὸν ἐπὶ τοῦ ἥππατος σὺν τοῖς νεφροῖς πόβιελει, οοοι
εἰ οἤξετεῖ ἀακετάοσ πρ, αἴραγε, οὈϊδείοπέ βίοι
κδω ἀγοίσει ὁ ἱερεὺς ἔπὶ “Ὁ ϑυσίιασαριον καρτσωμα 118:
φοίτα, ϑάσεξ ζιθυείς ὑβῇο. οἶκηδίρξ τἦο ἰε. ἴρι
4.0. ὀσμὴν ξυωδίως τῷ κυρίω. παν. σέωρ τῷ κυρίω 1.0. ΤᾺΓ
αἰεπῇ (ἐρπεγηῆπ σὔσείδεσ νῖσ: Π οἵ ΠΕ
μιμὸν ἀιώνιον ἑϊς ποὶς γενεὰς ὑμῶν, ἐν πάσῃ ἢ ὅρος
μαθίεθείδε δ οὔ5 βάίρξ τ οἷς (ἀπσυίπὲ πῦ͵. 1ηγΐ
το κατοικία ὑμῶν τὰν φέαρ χὰ! πρὰν ἄιμα ὖυκ ΕΣ
ἔδεε. Ω3.4. τῷ
Α ΘΕ Ἰοειθϑὲ Ὀἤ6 δὰ πιογίεη: οίζοπος ἰοᾶξ ὁρῖ
τ Ἄ, κἂν ἐλάλησε κύριος πρὸς μωυσῆν, λέγων, λαλὴ -
Ε. πιύο {πεῖς οἰςἔθς οἷά ΠΠ ρεκοπετίε πῦ 1.
σον τοὶς ὑιοὶς Ἰσραήλ,λέγωνγ ψυχὴ ἐὰν ἁμάοτη ἄκου Ἵ,
φρϊιε : οἷο Ῥιεζερίίθα Ὀδί: ᾧ πῦ ορῦ. ἸΑᾺ
σίως ἀσπὺ πάντων τῶν πθοσαγμάτωι κῦ'; ὧν ὃν δὰ τί
ἔδοετος εἰ ἕρείει οἱάά εἰ.͵ {Π|δ: ὦ ἀἀξ ἴβο Χῶι
“ποιῶν, κι “ποιίσει ἕν τι ἀπ ἀντῶν, ξὰν μὲν ὃ ἀρχι τίς
ἄοο ῥιπῇ νηοῦ Ῥεζοβαετίε νε Ῥορῃ Ρεωεῖς υῇ
τρεὺς δ κεχρισμένος ἁμάρτη τοῦ “ὧν λαὸν ἁμαρτεῖν, 5ῃ
εἰ οἵξοιτεῖ Ρ:0 Ῥέκεϑῖο ἡπο: αὐ Ῥεκεβιίτενί νΕ
χὸ προσάξοι πόθι τῆς ἁμαρτίας ἀν, ἡοημαρτε,μά ἰν)
το] ἐς Ὁ00 Τπιρο!ιῇ Ὀῆο Ρί9 Ὀεζθίο. εἶ εἷς
ο(ον ἐκ βοῶν ἄμωμον τῶ κυρίωπόρβὶ τὴς ἀμαρτίαφεκδ ἂρ
φάδικεε νη! 94 ῃοπίᾶ ταθογπθο δὴν
πθοσάξει "Ὅν μόσχον παρὰ “τοὶ; θύρους τῆς σκηνῆς πτοὸυ 944
τεπίπιοι «οἱῇ Ὀδος εἰ ἐπιροπεὶ πιϑηῇ πιῇ -: 5Ὲ
μαρτυρίον ἔναψτι κῦ', κὰι ἐσειϑήσαι τὸν χειρα ἄστου ἢ
[{ εἄρυξ ΔίαηΕ φοῖθπι Ὁῆος τ τπποϊθθίς 8
ἐσὶ τὸν κεφαλὴν τοῦ μύσιου ἔγαγτι κῦ', κἂι σφαξθί ὃρ
γί «οἱ Ὀῆο, τ αεοίρίξο (θοετάοσνπο «ὃ ὃς
" ͵ ποτ ς γ ες κι ς τς ἥ
σὰν μόσχον ἐνώπιον κῦ «κι λαβὼν ὁ ἱερεὺς ὃ χρισὸς ὁτὲ ΒΒ
{ἐεταῦ τπᾶπηδς Ὁς Τϑησιήπε ῷ νοϊές π
τελεσίϑρος ττοὶς χεῖρα ἐσσὺ Τὸν διματος Ἢ μύθου, Φ
εἰ ἐπίετε {Πᾶ {1 ἐαθεγπθοι!ῇ τεπίπιοπ ,εὲ {π|5 ἐν
χὰι ξισοίσει ἀν ἔις τὼν σκενὴν Ἔξ μαρτυρίου. κἂι βάφ ἴδ
ὅτ. 8. σεὶ ἑλοοτάος Ὀἰφιῆ ἐι (μπσιήπξιοεε οίρεῖα. ὃ
τοῦϑε ει ὃ ἱερεὺς “ὧν δαχηυλον ἐἰς “ὁ ἄιμα » κἂι πθοσρα
φεὶ 4 ὠννοο Φριίςς Ὀισίίο «οΥῇ Ὁῆο: Ρῇ
Β γε ἀστὸ Ὁ ἄιματος ξαϊάκις τὸ δαυγύλω ἔναγτικῦ,
εχ νεῖ. ᾿ς. τοὐπιεε ροπεῖ ος
κατὰ ἡ κατασεταδμια "Ὃ ΑὙΙΟΥ͂, κϑ ἐἼΓΙθΗσ ΕἸ ὁ τί
“τοις Ροΐ, :
ΝΣ ΤΡ 55. ΟῚ ΘΟΤ ΡΠ 23 ΡΠ 50 Δ. Π) 1 ὙΠῸ
ὑγή ἘΡΟΣῚ ΝΘ 1] ΓΟ ΙΒ ΠΡ. ΠῚ} 803 ΠῚ Ν3ῚΒ